Budist rahipler, artık yetiştiğini düşündükleri bir öğrencilerini, yola çıkmadan önce çağırdılar. başrahip öğrenciye tek bir soru sordu:
* “20 yıldır buradasın, neler öğrendin?”
“yedi gerçek öğrendim” dedi öğrenci.
* “yirmi yıldır buradasın, sadece yedi gerçek mi öğrendin?”
“evet, yedi gerçek öğrendim…”
* “say” dedi baÅŸrahip, “birincisi…”
“dostluklar ikiye ayrılır: kalıcı dostluklar ve geçici dostluklar. hayatta bir zorluk ortaya çıktığı anda bozulan dostluklar daha çoktur, kalıcı dostluklar çok azdır…”
* “ikincisi” dedi baÅŸrahip.
“insanların çoÄŸunluÄŸu kalplerini ve beyinlerini geçici deÄŸerlere ayırmışlar. bu deÄŸerler uÄŸruna kendi gerçek niteliklerinden taviz vermekten, kötü ÅŸeyler yapmaktan çekinmiyorlar…”
* “üçüncüsü” dedi baÅŸrahip.
“insanlar, amaçlarına ulaÅŸmak için birbirlerini ezmekten çekinmiyorlar. oysa baÅŸkasına kötülük yaparak elde edilen her ÅŸeyin geldiÄŸi gibi ellerinden gideceÄŸini anlamıyorlar…”
* “dördüncü” dedi baÅŸrahip.
“insanlar gerçekte bir anlamı ve önemi olup olmadığını hiç düşünmedikleri fakat deÄŸerli ve anlamlı saydıkları ÅŸeyler yüzünden birbirlerine zarar veriyorlar… bu ÅŸekilde hayatı birbirlerine zehir etmeye alışmışlar.”
* “beÅŸinci” dedi baÅŸrahip.
“herkes yanlışın nedenini, baÅŸarısızlığın nedenini baÅŸkalarında arıyor.”
Kimse, başına ne geldiyse aslında kendi yüzünden geldiÄŸini anlamıyor, kendi suçunu, yanlışını kabul edip düzeltmiyor…”
* “altıncı” dedi baÅŸrahip.
“insanlar helal lokmanın ve bölüşmenin deÄŸerini bilmiyor. en lezzetli lokmanın helal lokma olduÄŸunu unutuyorlar. vicdanları ve mideleri arasında kaldıkları zaman midelerini tercih ediyorlar…”
* “yedinci” dedi baÅŸrahip.
“insanlar bir ÅŸeye dayanmadan yaÅŸama gücünü bulamıyorlar. bu yüzden çoÄŸu zaman anlamsız ÅŸeylere sarılıyor, güveniyorlar. asıl sarılmaları ve güvenmeleri gereken belki de tek duygunun sevgi olduÄŸunu anlamamakta ısrar ediyorlar…”
* “güle güle” dedi baÅŸrahip..
